her neyse işte

kapalı bir kapı her zaman karşımda 
unutmak için onca şey aklımın ucunda 
bir rüzgar dolanıyor saçlarıma 
titriyorum özlüyorum ağlıyorum 

ne anlaşılmaz bir yan var 
nede anlatılamayacak kadar büyük acılar 
kalbi kulaklarında değil insanların 
bir masaldan öteye gidemiyor bazen ölüm bile 

susuyor bunu bilenler keşfedenler 
çok değil bir zaman sonra anlıyorlar
acıların gömüldüğü yok bir yere
anılar gidemiyor insanlar kadar uzağa



not: temoman güzel gider diye düşündüm öyleseye niye yazının başına koydun diyebilirsiniz öncede dinleyebilirsiniz fark yaratmaz ben hiçbir duyduğu bu adamdan iyi anlatamayacağım için yazımın başına koydum...

ne söylemek istediğimi bir bilsem..

Korkuyorum geceden

Geceleri yağan yağmurdan

Uykularım kaçıyor hiç yoktan

Sessiz sessiz oturup bekliyorum

zaman ancak bu kadar boş geçirilebilir

Yorgunum biraz aslında

Aslında biraz az kalır

Ama umutsuzluğu da sevmiyorum

Bazen iyidir, Biraz

Sonu veya başı olmadığından

Çoğu yada azı belirtmez

İşte bu yüzden güzel biraz

Uykum kaçıyor yine

Kovalasam yorulurum

Yorgunluktansa hiç hazzetmem

Bir insan hazır olmalı her zaman

Savaşa da ölüme de

Aşık olmaya desem

Hazır olmak mümkün değil

Yine bir kibrit kutusu geçti elime

Nasıl korkuyorum

Nasıl da titriyor ellerim

Sanırsın Roma'yı ben yaktım

Tutuşturuyorum bir uçundan yakıp atıyorum hepsini

Hep böyle yaparım

Kibritler ölmeli

Rüya mı görüyorum ne

Yazıyorum yine saçma sapan

Aşık olmayı beklerken

Bir romanı okurken buluyorum kendimi

Güya çok acıklı bir aşk hikayesi

Kitaplara saygım olmasa

Kaldırıp atardım camdan masada duran

O masalsı aşk şeyini

Her neyse işte hep böyle oluyor

Aşka gelince tükeniyor kelimeler

Kelimeler tükenmeli

Aşk olacaksa eğer o masallarda ki

Öyle değil mi?

bir karar vermenin zamanı gelmedi mi?

bir karar vermenin zamanı gelmedi mi?
bir çicek olup solmak mesela
yada bir kar tanesine dönüşmek
yazın ortasında eriyip gitmek
kuş olmak istediğin gibi
yüksekleri hayal etmeye başlarsın
küçülmek kaybolup gitmek, içinde olduğu gibi
bir özlem hep içinde el sallayamadıklarına
gülümseyerek bir hoşçakal diyemediklerine
bir nehir kenarında ağacın altında belki
belkide bir orman düzlüğünde elinde kitabın
yağmasın diye dua ederek bakıyorsun bulutlara 
yalnızlık kadar korkutmuyor aslında ıslanmak seni 
ama hiç sevmedin sen oldun olası ıslanmayı 
birşeye hazırlıksız yakalanmayı

deniz

ne zor aslında bir pencereden denizi seyretmek
dalgalı bir günde veya bütün sakinliğiyle,
denize batıp kaybolan güneşi seyretmek
bir apartmanın en üst katında yaşamak
ruhunun askıya asılmış çamışırlar gibi havada kalmışlığına
kendi başınalığına alışmak ne zor aslında
ben hiç alışmak istemem
bir kuşun özgürlüğü iliğili çekici dceğildir benim için
uçabildiği kadar özgürse eğer
bir apartman monotonluğuna yakalanırsam eğer
denize yukardan bakmak korkutmazsa beni 
insanların bir başkası olğunu düşünmeye başlarsam
o baktığım denize gömün beni

buzda uyku

bir yerlere kayboldu duygular içimde
isimleri değişmiş sokaklar gibi 
hem yabancı hem tanıdık oldum kendime
bir yanımdan kopuyor
adını koyamadıklarım 
bir türlü sahip çıkamadıklarım

yanmıyor canım uyuşuyorum 
sanki çıplak ayaklarım buzların üzerinde yürüyorum
dua ediyorum durmadan kırıl artık sende
bende kaybolup gideyim bu ıssız gecede
senin kuytu bir köşende
hiç canım yanmadan yakınmaya fırsat bulmadan
ölümü tadayım soğuk ellerinden
tenime değen buz gibi parmak uçlarından

korku dolu bir rüyadan sarsarak uyandır beni
yüzüme vur unuttuğum bütün sırlarımı
tek kişilik bir gösteri gibi, kalabalık önünde
titriyor gibi her yanım, senin karşında
baştan alıyorum içimde bütün cümleleri
tek kelime edemeyişim bu yüzden

ama sen aldırma bana 
unut hatta aklında nasıl kaldımsa
bir deli bir deli görünce çomağını saklarmış
biri aşık olunca diğeri de olursa
tam olarak ne oluyor acaba
biraz meraklıyım kusuruma bakma 

bakma hala nefes aldığıma
ölümüde geçiştirdiğimi sanma
hazır hissetmiyorum daha
bir ateş yanmalı kalbimde 
gözüm kalmalı arkamda 
ayaklarım dolanmalı birbirine
başka bir sebep arama
"daha bekleme ondan sonra....

hiç

en sade yalnızlığın koynunda uyudum
hiç gözyaşı yoktu uyanışlarda
hep hiç olmadık zamanlarda durdum
hiç tanımadığım insanların arasında

zaman benim için canıma batmış bir kıymık parçası
belkide daha fazlası
her geçen saat her son bulan hafta
hiç olmadığı kadar derine inmiş kıymık
ve her yanı acıyan bir hiç, gecenin karanlığında

daha öncede bir çok yara aldım aslında
uykusuz gecelere ve yarım kalan cümlelere yabancı değilim
ama bu sefer canıma batıyor kıymık
gözlerim bende olmayan yarıma bakıyor
sadakati delindi ihanete batıyor aşkımız
fazla uzağa gidemeyiz

ne çok beklentim varmış gibi konuşuyorum
sadece birlikte sessizlik istiyordum
çünkü sadece hiç ve sessizlik hatırlatır sonsuzluğu
bir parçasıdır belkide onun, hiç bilmiyorum