bildiğin gibi yapma çocuk*

Bana masal anlatma çocuk

kalbini sök elime ver

ben de biliyorum

dünyanın katlanılmaz bir yer olduğunu

hatırlatmayı bırak

bir kuşun kanadını

bir yılanın zehrine

tercih edersin sende

kim etmez ki

merak iyi bir şey değil çocuk

kefeste kuş ol

petekte arı

zor gökyüzünde

martı olmak

kuvvetle muhtemel*

Ben sabretmeyi bilirim

Ayaklarımı buz gibi soğuk suda bekletebilirim

İstediğin kadar

Pes edene kadar güreşirim bu dünya ile

Kuşları seyre dalar denizin kokusunu içime çekerim

Telaşa kapılmam ben

Acının her türlüsüne alışığım

Hangi yandan gelirse gelsin

Vurup geçer yağmurlar, zincirinden boşanmış rüzgarlar

Ben yazı beklerim

Ekinlerin üzerinde parmaklarım

Dolanırım ezbere bildiğim hasret tarlalarını

Türküler söylemem ben

İçimi acıtan hiçbir şeyi dile getirmem

Islık çalarım

Hem sessizlik bölünür

Hem beceriksizliğime gülerim

Pek sevmem kendimi

Aklımın ihanete uğradığım zamanlar çoktur benim

Sağlam bir hafıza, sağlam bir kalp vermiş Tanrı bana

Dengelemiş dünya gibi

İyilik ve kötülük gibi

Birbirinize ağırlık yapmadan yürüyün demiş

Arkamızdan itmiş

Muhtemelen düşmüşüz biz

Düştüğümüz o yerden

Bir daha da kalkamadık zaten

Aslında kalkanlar da var, görüyorum

Güneş'e doğru kollarını açıp koşuyorlar

Hiç yorulmuyorlar

Ben gözlerimi kapıyorum

Ekinlerin arasında, Tanrı'nın bıraktığı yerde duruyorum

Biliyorum çok kızacak o gün gelince

Boşa zamanımı harcadın diyecek

"Zaman'ın efendisi sensin

İstersen o güne dönebiliriz

Ve ben de durmadan koşarım

Sen bana değil, ben sana gelirim"

diyeceğim

Bu bencilliği yapacağım

Bütün o koşanlara sırtımı dönüp

Kabul olmayacağını bilerek

Bir adım öne çıkacağım

Sen koşup gelmeyeceksin kalabalığın arasından

Bu manzara karşısında da metanetini koruyacağına eminim

Ya da sadece umrunda olmam

Bilemiyorum 

O sırada pek aklıma geleceğini sanmam

Ama şimdi geliyorsun ya ihtimal kuvvetleniyor

O gün için

Sonrası için

Öncesi için

Her zaman için

İhtimaller kesinlik kazanıyor daha ben cümlemi bitirmeden

Tanrı'm dünya çok hızlı dönüyor

Uzun zamandır buradayız

Hepimizin başı dönüyor

Hayal dünyamızda yaşıyoruz

Hiçbir şeyi olduğu gibi görmüyor

Her şeyi istediğimiz gibi görüyoruz

Bu bir armağansa da al geri

Çok canımı acıtıyor sonrası

Gözlerini kapatınca dönmez ya başın işte öyle

Çok kötü oluyorum sabahları

Dünya tüm gerçekliği ile karşımdayken

Savunmasız ve hiçbir şey beklediğim gibi değilken

Bütün bunlarla her sabah yüzleşmek zorundayken

Bu dünya öldürüyor beni

Geçen zaman değil 

kalbin beni hayatta tutan*

Ağır adımlarım

Kör bir akrobatım

Kalbin ve kalbim arasında

İp gergin, olabildiğince uzağız

Yaklaştıkça düşerim diye de korkuyorum

Gerginleştikçe kopar diye de

Aynı sona doğru bir yolculuk gibi

Ama kalbin beni hayatta tutan

hayır sen ateş etmedin*

Hayır, sen ateş etmedin

Ama içim delik deşik

Birkaç kelimene kıysaydın,

Belki bir gülüşte benim için ayırsaydın bir kenara,

Böyle olmazdı

Azgın ırmaklar kıyadaki taşları boğmazdı

Geceleri odama meteorlar gibi yağmaz

Dünü, bugünü, yarını istila etmezdin

Hepsini bayrama çevirirdin

Sonsuza kadar gayrı resmi tatil

Sadece birkaç kelime

Panayırlar kurardım senin için

Palyaçoları ağlatır, beraber gülerdik

Bir aslanın kafesinin kilidini açar,

Kimseye söylemezdik

“ip var” diyenleri duymaz,

Alkışlamaktan deliye dönerdik

Birkaç kelime, birkaç gülüş mesafesindeydi her şey

Bir milyon ışık yılı uzakta gibi gürünse de

Hayır, seni suçlamıyorum

Sen silahını çekmeden ateş aldım ben

Şeytan doldurdu, aceleye geldim

Gözlerinin önünden ışık hızıyla geçtim, görmedin

Görseydin, tetiği çekmeni beklerdim

Vurulmadım, ölmedim

Bir kalbin zehrini emdim

Hala sevebilirim

çürük elma*

Hayat, yaşlı bir ağacın en geç dalındaki elma

Zıplasan yetişemezsin,

dalına çıksan seni taşımaz

Gözlerini kapasan da uzanamazsın, dört açsan da

Ne kendini suçlayabilirsin bunun için

Ne durmadan uzayan ağaçları

Hayatın bir düzeni var

Her şeyi silindirle düzlemek

Ezip geçmek baş kaldıranları

Kat kat yığmak insanları

Ölü kentler inşa etmek gibi

Geçmişin sevimliliği buradan, son bulan acılardan geliyor

Sonu gelen mutsuz insanlardan,
umudun aromasından 

Evet, hayatın bir elma olduğunu iddia eden de benim

Bir silindir olup üzerimizden geçtiğini iddia eden de

Evet, tutarsız biriyim

Evet, o elmaya uzanma cüretini gösterdim

Boyumun ölçüsünü aldılar o uzun ağacın dibinde

Kafamı çarptım, kafamı çok sert çarptım

İnanmazsın güneş daha yeni batmıştı

Gözlerim değil gün kararmıştı

Biliyorum, ben bütün biletli seyircilerin aksine

ayakta izleyeceğim artık hayatı

Kaçırdığım fırsatın ve muhtemel cezamın farkındaydım

Ama yine olsa yine denerdim

Zamanında Adem kovulmasaydı cennetten

Düşmanınız bendim

Kurşuna dizerdiniz muhtemelen beni

Belki on bin yıl sonra

Ateşli silahlar icat olunca

Üzerimde denerdiniz

Son arzumu bile sormazdınız

Bir elma diyemezdim ben

İlk katil, bir cellat olurdu

İlk ölüm, bir idam

Belki de, insanlık olarak daha hızlı koşardık bugünlere

Daha çabuk yorulur, daha çok hırslanırdık

Daha çok pişmanlık birikirdi içimizde

Ve benim bunda payım:

Atilla'nın kadehindeki zehir kadar olurdu

dört duvar, bir masal*

Kapatın kapıları geçin oturun

Anlatın başınızdan geçenleri

Biz çay dolduralım

İçine hayretlerimizi katalım

Siz yitirmeyin sıradanlığınızı

Uzatın harfleri,

bir çocuğun kulaklarını çeker gibi

Hiç soru sormayız biz; korkmayın

O masallar bizim gerçeğimiz

Onlara inanmazsak dünya hiç

Kapıları kilitle git

Bölmeyeyim ben sizi

En son kopmuştu tel

Çıplak ellerinizle tutmuştunuz

Elektrik kesilmemiş olsa ölmüştünüz

Sizi tebrik ediyorum

Hayatta kalmışsınız

Ama modern çağların Zeus’u olma fırsatını da kaçırmışsınız

Siz çok üzülmezsiniz sanırım buna

Çok tanrılı dinlerin, çok tanrılarından hiçbirini tanımazsınız

Ve bunu bir eksiklik saymazsınız

Sayılamaz da

Masal anlatıyorum odanın birinde gecenin bir yarısı

Duvarlar tepki vermiyor

“Ey ruh geldiysen üç kere vur”

Hiç ses çıkmıyor

Işıkları kapatıp açıyorum

“yapma oğlum kesecek”

Fizik imkân vermiyor hayatın bütün güzel yanlarını yaşamamıza
İlla bir yerden kısacak
Tamam, bilime çok şey borçluyuz

Ama bilinmeyene her şeyimizi

Pencereden uzak dur

Siper al, silahına davran

Yiğitçe ölmektense

Korkakça yaşa, kaç

Kim bilir yarın neler getirecek?

Kimse defterini kendi kapatmamalı
Siz! siz gittiniz mi?

Işıkları kapat, camları açma

Anneni dinle, çok bağırma

Bir şeyleri unuttuğunun farkına vardığın anı düşün

Durum kendi kendini ispat etsin

Sen ağla, sen konuşma

Unut, unutma

Unut, unutma

Alışmadan karanlığa
Gözlerini kapa
Siz! siz var mıydınız?