masa başı*

Oturup masa başında acı çekmek dâhice

Eriyip gitmek masa lambasının sıcağıyla

Birkaç kelimeyi anlamlarından kaçırmak

Birkaç kelimenin anlamını batırmak

                           

Bu büyük bir savaş

Bembeyaz sayfa dururken önünde

Ne kadar kirlendiği hatırlatırken sana

Hadi bir kelime daha

Kimse temiz kalamaz

Ne büyük dert

İnsanın kendisiyle bile baş edememesi

Gerçekleri görmezden gelmesi

En azından çalışması

Kimse kafasının içindeki cehennemden sağ çıkamaz

Ben artık insanları anlamaya çalışmaktan vazgeçtim

Sanki herkesten sonraya kalmış gibiyim

Bir ağaç gölgesinde uyumuş kalmışım da

Herkes çekip gitmiş gibi

Tam olarak böyle mi bilmiyorum

Belki de yalnızca gözlerimi kapamışımdır

sen bana gülme*

Sen bana gülme

Ciddiye alıyorum

Bütün yelkenlerim suya iniyor

İpini koparıyor içimde uçurtmalar

Sen bana gülme

Gülünce ben de gülüyorum

Bu çok zor oluyor

Cam kırıkları üzerinde yürümek

Bir aslana kırbaç sallamak kadar

Sen bana gülme

Ümitleniyorum

Bir güneş açsa bahar geldi sanan kuşlar gibi oluyorum

Ona buna anlamsız şeyler anlatıp duruyorum

Seni düşünüyorum konuşurken

Ve gecen zamanı

Sen bana gülme

Ben intihara meyilli bir birey oluyorum gittikçe

Sen güldükçe annemin kırdığım bütün porselenleri aklıma geliyor

Kırılıyorum kendi ellerimde

Sen bana gülme 

Ben sevmesini bilmiyorum

Acının diğer adı zannediyorum

Sana bir şey vaad etmiyorum

Ama zaten sen bütün bunlardan habersizsin

Olsun sen yine de bana gülme

Ben fazla sağlıklı sayılmam

Dedem kalpten öldü benim

Aşkla alakalı bir durum sayılmaz ama

Bilmem belki de öyledir

Dedemle fazla dertleşmezdik

konuşkan kuşlar*

Unutma sevgilim

Ben senin pencerene konmuş

Uçmaktan yorulmuş bir kuşum

Öyle güzel gülmesen bana

Avuçlarına almasan

Kanatlarımdan vazgeçirmesen beni

"İşte buldum

Uçmak neye yarar başka" dedirtmesen

Bu kadar güzel gülmesen

Seslenirsin bana

Sesin boğuşur rüzgarla

"Gel küçük kuş

Uzaklar sana göre değil"

Sorgulamam yargılamam seni

Severim severim

Bir denizin üzerinde uçmak gibi

Öyle güzel gülmesen

Havalara uçmak geliyor içimden

Kanatlarımdan daha yeni vazgeçmişken

Uçmanın başka bir yolunu keşfetmişken

Avuçlarında

Üşüyorum biraz sarılsana

benim küçük kalbim*

Bulutlar yalnızca yağmur getirmezler sevgilim

Bazen yalnızca gölgeleri düşer üzerimize

Güneşi kucaklar gibi sanki korurlar bizi

Ne büyük fedakârlık yağmur olup yağamazken

Toprağa düşüp ağaç olamazken üstelik

Geçiyor sevgilim bu günler bile

Güzelliğine aldırmıyor yaradan hiçbir şeyin

Hint kumaşları yalnızca dokuma tezgâhlarında

Biz bir kuş sürüsüyüz dünyanın üzerinde

Bitmeyen hedeflerimizle

Sen sevgilim bilirim hiçbir şeyi fazla dert etmezsin

Küçük çocuklardan tek farkın küçük olmayışı ellerinin

Ve farkında olman hafta sonu tatillerinin

Masumiyetine gölge düşürecek tek şey benim geçmişinde

Öyle kaldığıma göre, fazla durmaya gerek yok üzerimde

Senin bir dünyan var sevgilim bir ütopyan

Masallardaki bütün kötüleri anlayışla karşıladın

İçimizdeki iyiliği keşfetmemizi onlara bağladın

Ben hikayenin kötü niyetli kadını oldum

Sen içindeki iyiliği keşfedeni

Her zaman haklıydın sevgilim

Bu yüzden sana hiç kızamadım

-Greta-

Şu güzelim diziye bir bakın savaşa, drama ve aşka şahit olun.

Unsere Mütter, unsere Väter

hayatın kaçak yolcuları*

Bir dağın ardına bakmak bu
Korkuya kapılmak

Demir almak bilindik limanlardan
Engel olamamak seni sürükleyen rüzgâra
Saçlarına dolanmışken isteksizce

Kelimeler ağırlık yapıyor
At aklından at kurtul
Bu sonsuz yolculuk
Onlara ihtiyacın olmayacak durduğumuzda
Dönüp arkana baktığında

Yarından beklentin ne kadar büyürse
O kadar mutsuz olursun
Ama biz uçurumun kenarındayız
Bir adım daha geri atamayız
Yarından korkamayız

Elbette ihtimal dâhilinde her şey
Elbette mutsuzluktan ölebilir insan
Durup dururken yığılabilir olduğu yere
Kapanır mı bütün hesaplar o zaman?
Affedilir mi her kaybeden?

Boş verelim bunları biz en iyisi
Kelimeleri bile unutmak isterken
Nerelere geldik yine
Bu sonsuz yolculuk değil boşuna
İster istemez dönülüyor başına

Her kalp gömülmeden kuyusuna
Kesilmeden en son ses
Yükü hafiflemez yarınların
Bitmez kimsenin hesabı geçmişle
Devam eder bu kısık ses yankılanmaya boşlukta

"Her günün hesabı dünden sorulur"

her şey hiçbir zaman güzel olmayacak*

endless

Elimde kalan ne sanki

Neydi elimde olan

Dalga seslerine kulak verirken uzaktan

Bir gemi daha silindi çoktan ufuktan

Benim bir derdim var

Derdimin bir beni

Alıp gitsem başımı bi yerlere

Nerde sen yoksun

Sen nerdesin

Vaktinden önce biten şeylere yarım diyoruz

Yarım kalan her şey de

Benim yarım kalıyor

Hiç bitmiyor sözler

Ne kaldı anlatmaya değer

Bütün beyaz sayfalar silinmiş mi?

Yok mu hiç karalanmayan?

Olsun bu değil derdimiz, hiç olmadı

Gözleri bazen büyük oluyor dünyadan

Ve seyrediyorum uzaktan

Orda hiç yokmuşum,

hiç olmayacakmışım gibi

İç çekiyorum, içime çekiyorum zamanı

Geçme, dur! şimdi hiç sırası değil

Sonu mutlu masallar' anlatım bozukluğu mu?

Yoksa masallar da mutsuz insanların elinden geçti mi?

Üstü çizildi mi gülümseten bir kaç satırın?

Kaç büyücü başardı hayatta kalmayı son sayfada?

Hepsi mi meraktan sanki

İçimde bir çocuk rahat duruyor mu?

Söylediklerimi anlıyor mu?

Umurunda mı bütün bunlar?

Sanmıyorum hiç sanmıyorum

Henüz bilmiyor

En yüksekteki uçurtmanın bile ipi var

Yerle bir bağı var

Sen bir bilsen, bir gelsen

Bir şeyler söylesen, ipini çeksen

Biter mi bu masal, mutlu sonla?

Bir hediye belki bütün mutsuz insanlara