gündüz rüyaları tabirnamesi ve saçmalığın kalbine saplanan oklar*

Üçten geriye doğru say

Ve aç gözlerini

Dünyanın yok olma ihtimalini unut

Senin ondan önce ölme ihtimalini de

Bu konuları tamamen aklından çıkar sen en iyisi

Var olmaya kafa yor biraz

Var olmak yorsun seni

Üç adımda çıktığın bir merdiveni

İki adımda çıkmaya çalışma

Bırak

Olmaz işler uğruna günlerini feda ederken

Saniyelerin peşinden koşma

Saat her üçe geldiğinde

Sana dünyanın en beceriksiz insanı olduğunu hatırlatan alarmları

Sustur

Ters dön yatağında

Tavandaki dünya haritasından bir yer seç

Şuan orda olsaydın mutlu olacağını hayal et

İnandır kendini

Ve sonra kendine kız

Bırakıp gidemediklerin için

Devam et yanlışlara

Devam et bataklıktaki yarım adımlarına

Hadi gidebildiğin kadar uzağa

Yan yana üç ağacın gölgesinin

Birbirine eşit olması için

Aynı boyda olmasına gerek olmadığını kimseye söyleme

Saklı kalsın sende

Delinin şöhreti kara haberden de tez yayılır bu memlekette

Bunu da bir kara haber sayarsak işler tamamen karışır

En güzeli hepsini boş versene sen

Hem deliliğin absürt bir var

Kimsenin bakıp görmediklerini görüp hayrete düşmek

Ve bu hayret durumunu o kadar uzatmak ki

Herkesin senin baktığın yerine

Dönüp sana bakması

Ve yine bir şey görememeleri

Sen dışında

Zaten bana sorarsan

Delilik dediğin dikkatin bir şeye mıknatıslanması

Bir girdabın içine düşmesi insanın

Bir rüzgara kapılması

Birbirinden bağımsız olaylar silsilesi

Üçten geriye doğru say

Ve kapa gözlerini

Uyurken daha mantıklı rüyalar görüyor insan

Çok değil tamam

Ama bazen kanatlarımız oluyor en azından

saksıda kırmızı domatesler*

Saksıda kırmızı domatesler

Balkonum iyi güneş alıyor

Birazda esse şöyle hafiften

Acının tadına varıyor insan

Alt komşum Adile Teyze

Yetmişine merdiven dayamış

Her ayın on beşinde emekli maaşını almaya gidiyor

Her seferinde yolunu kesiyorum

Bütün parasını istiyorum

Beni hiç tanımıyor

Kendimi tanıtıp yine şaka yaptığımı söylüyorum

Rahatlıyor bir daha yapmamamı tembihliyor

Tamam diyorum

Hiç sözümde durmuyorum

Karşı komşum Necla

Birbirine bakıyor yatak odalarımız

O hiç uyumuyor

Ben ona hep uyurken rastladığımı söylüyorum karşılaştığımız yerde

O hiç aldırış etmiyor

Solgun gülümsemesinden bugünlük payıma düşeni teslim edip gidiyor

Üst komşum Metin Bey

Kendisini hiç sevemedim

Çamaşırlarını kaç defa benim domateslerimin üzerine astı

Üstelik makinası eski

Ve yeterince iyi sıkmıyor

Önceden çalışırken bütün binayı sallıyordu artık sesi kısıldı oradan da anlıyorum

Hem zaten balkonum boşuna göle dönmüyor

Metin Bey’i gördüğüm zaman sadece merhaba deyip geçiyorum

Geçenlerde epeyi gürültü çıkardı gecenin bir yarısıydı

Bütün apartmanı ayağa kaldırmıştı

Ne yapar bu yaşlı yalnız adam dersiniz

Küvetini değiştiriyormuş

Sabah ustayla kavga etmiş göndermiş kendi işe girişmiş

Sormaya beni göndermişlerdi

O gün bugündür oda artık bana kızgın

Ama olsun büyüdü domateslerim

Artık kimsenin işine de karışmıyorum

Bana da ders oldu

Bu arada

Necla uyumaya başladı bir adam var

Kocasıymış eve dönmüş

Dört ay esir kalmış Suriye’de

Gazeteciymiş

Artık bırakır dedim

Bugün işe gitmiş

Adile Teyze bugün maaşını almaya gitmedi

Dün gece kalp krizi geçirmiş

Televizyonda oğlunu görmüş

Bir uyuşturucu operasyonunda içeri almışlar

Yazık kadına en son on yaşında elinden alınmış yavrusu kocasından boşandığı vakit

O zamanda zor öyle şeyler tabi

Yine de cesur kadınmış

Çok şükür iyi Adile Teyze

Oğlu da yanına gelmiş zaten

Bir yanlışlık olmuş suçsuzmuş

Balkonumun karşısında kocaman beton yığınları yükselmeye başladı

Sanırım gökdelen yapacaklar

Göğe bakmayıp göğe değmek isteyen insanlar

Balkonumu gölge ediyor ona üzülüyorum ben

Seneye şimdi benim balkonumda yeni kırmızı domateslerim olmayacak mı?

Yeni bir ev mi baksam?

Şimdi Metin Bey istediği gibi at mı koşturacak?

Eşkıya mı dünyaya hükümdar olacak dünya mı eşkıyaya

Bilemiyorum, karar veremiyorum

Hangisi daha tehlikeli?

uyandığın uyku değil bir rüyaydı*

Uyandığın, uyku değil bir rüyaydı

Kaçamak bakışlarla dolu bir balkon telaşı

Üstünü çizdiğin kelimelerin ikiye bölündüğünü gördün

Parçalanmalarını beklerken çoğalmalarını izledin

Bir merdiveni ikişer ikişer çıkarken saymayı unuttun basamakları

Her birine ölü bir güvercin gibi gömdüğün insanları

Kimsenin senden bir şey beklemediğini çok geç anladın

Herkesten bir şeyler beklediğine ise ikna edemedin daha kendini

Kuşların gökyüzüne âşık olduğunu uyduranlara hep kızdın

Herkes kendinde olmayanın peşine düşer deyip durdun

Ve senin bütün savaşların kendinde olmayanlarlaydı

Kazanırsam kendim olurum sandın, sadece sanmakla kaldın

ben anlatır dururum siz kulak asmayın Madam*

Bu ölüm gibi bir şey Madam
Sizi bir tek insan anlayabilecekken
Onun en uzağınızda olması
Yokmuş gibi yapmanız
Ve en olmadık zamanlarda hatırlamanız

Yağmurlar madam
Hiçbir zaman böyle yağmadı
Etimi parçalarcasına
Madam
Siz gittikten sonra bir bir kapandı kapılar
Bir daha hiç açılmadı

Şimdi zaman hep öğle sonrası Madam
Güneş utancından bulutların arkasına saklanıyor
İnsan Madam ne çok yanılıyor
Bir ağaçkakan gibi hergün kalbini delen hatıraların ucuzluğu
İnsanı ne çok yaralıyor

Siz şimdi büyük ihtimalle her şeyin

bu toz bulutu içinde kaybolup gitmesini umuyorsunuz Madam

Geçmişin paslanmaz çelikten kollarının

rüyalarda sarıldığından daha haberiniz yok
Bir nehri yüzerek karşıya geçmek maharet değil madam
Hangi tarafta hayatın seni beklediğini bilmek önemli olan

Dünya'yı uzun zaman önce boşvermişsiniz Madam
Yağan yağmurlara aldırış etmeyişinizden anlıyorum bunu
Ve hak veriyorum size
Dönülmeyecek yollar hiç yürünmemeli

Eylül*

Henüz Eylül'ün başındayız
her şey sanki yeniden var olacak ve tekrar yok olmaya doğru yolculuğuna başlayacak gibi geliyor
bir diriliş olarak sonbahar hiç uygun değil
sonbahar isminden de anlaşıldığı gibi sonların mevsimi
ama iyi ama kötü biten şeylerin
son istasyona gelmiş bir tren
toplanmış mısır tarlaları

kimsenin gücünün yetmeyeceği şeyler var hayatta
üstelik bu öyle zamanı durdurmak falan değil
ütopyalar zaten hiç uğramıyor masamıza
birini sevmek ve onun da seni sevmesi gibi küçük şeyler
birbirine geçmiş sonsuz doğrunun kesiştiği noktalar gibi üst üste gelmesi iki kalbin koca evrende

çocuklar gibi ağlayası geliyor insanın böyle şeyleri mütemadiyen diledikçe
ve çocuklar gibi ağlıyor insan çoğu zaman bunları düşündükçe
ne borcumuz var ki dünyaya yükünü taşıyoruz şu incecik omuzlarımızda
ne istesek sırtını dönüyor görmezden geliyor bizi
ama bizim ne haddimize felegin çarkına çomak sokmak

yaşayıp gidiyoruz iki büklüm, tepe taklak
günlerin hesabını tutuyoruz bazen
bazen kendi haline bırakıyoruz her şeyi
denize yatar gibi sırt üstü
kaldırma kuvveti daimi midir?
aklımızın ucundan geçmiyor
ve unuttuğumuz ne varsa o uzun günlerin sonunda yakalıyor bizi
hayatın bitmek tükenmek bilmeyen öfkesi hayrete düşürüyor

ben düştüğümle kalıyorum, hayat ezip geçtiğiyle
beni, birtek sigara izmaritine karşı koyamayan küle dönmüş ormanlar anlar

siz nasıl ölmek istersiniz?

Bir hızlı bir yavaş yürüyerek, altı boş kaldırım taşlarının sesleriyle geceyi bölüyordu. Tam bu sokakta, çok değil bir kaç gün önce, arkadaşı evine giderken yol kenarındaki inşaattan kafasına cam blok düşüp ölmüştü. Aklına o geldi birden. Tam da o yerde durdu,  yukarıya doğru baktı, kimseler yoktu. Aklından onca şey geçti. Şuan kafasına bir cam blok düşmesi dahil. Ama hiçbiri olmadı. İnsanın, kafasından bir şeyler geçirip, oturduğu yerden onların gerçekleşmesini beklemesi çok garip değil mi? Olur belki bazen ama mutlaka kötü şeyler olur, iyi şeyler emek ister.

Şimdi burdan sonra eve gidecekti. Geçip koltuğuna oturacak ve kara büyücünün karşısında bir vakit vicdanının ayarlarıyla oynayıp, tarafını seçmeye mecbur bırakılacaktı. Herkes taraf olmalıymış böyle bir dünyada. Dünya'yı tanıyan kimseler üzerine çok düşünmüşler belli. Ama bu bildiğimiz iyinin kötünün savaşı değil. Güçlü ve zayıfın savaşı her şey gibi bu da değişti. Ve insanlar tarafını seçmek konusunda eskisi kadar çok düşünmüyor.

Daha fazla duramadı. Ordan ayrıldı. Her an bir cam blok altında can verebileceği korku tünelinden. Birkaç sokak ötede ki evine varana kadar hayatta kalmak için, serengeti kırsalındaki av hayvanları gibi gözünü dört açmalıydı. Bir çatı uçardı belki kafasına, belki freni boşalmış bir kamyon karşısında. Ölümlerden ölüm beğenme şansı dahi verilmiyordu bu ülke insana.

İnsan böyle bir olay yaşadıktan sonra, bütün bu ihtimalleri istemeden de olsa düşünüyor, sanki sende onun gibi saçma bir şekilde ölecekmişsin gibi geliyor. Ve bu ölümler çoğunlukla insanı ölümden korkmaya teşvik edecek cinsten oluyor. Ölümden korkmak ve böyle bir hayatı kabullenmek ise delilik sayılmalıydı.

İkinci sokakta sigarasını yaktı. Bu hep böyledir, alışkanlıklarına bağlıdır. Sigarası tam apartman kapısının önünde biter ve o da kapının kenarındaki çöpe atardı. Bu düzenli bir insan olduğunu düşündürmesin size. Yalnızca takıntıları var. Kapalı alanda sigara yasağından beri böyle.

Evin sokağındaki büfenin önünden geçerken içeri baktı. O yok. Bu saatte hala açık. Abisi var kasada. Cam bloklu inşaatın arsasını satan abisi. "Kardeşin senin yüzünden pisi pisine gitti lan" demek geçiyor içinden. Sonra vazgeçiyor.  Ne alaka lan cevabı alması muhtemel. İnsanlar o kadar ince düşünmüyor. Bir kaç bira alsam mı acaba derken kendine geliyor. "Böbrek taşı böbrek taşı dedin gömdün her gece. Düştü sonunda. Daha ne habire bira bira" diye kendini azarladı. Bu oyalanma yüzünden sigarası sokağın ortasında bitti. Sokağa çöp atmayı hiç sevmez. Ama yere atıp şöyle ayağının ucuyla iyice eziyor. Sokarım çevresine, benim hayatımı bok götürüyor.