puslu aynaların portresi*

Kendimden kaçıyorum

İçimdeki kalabalıktan

Yankılanan seslerden

Sorulardan kaçıyorum

Veremediğim cevapları kumbaramda biriktiriyor

Yatmadan önce tekrar ediyorum

Günün sonunda hep haklı çıkıyorum

Hep haklı çıkıyorum, cevap verecek kimse yoksa

Cevap verecek kimseyi istemiyorum

İstemiyorum kimse beni anlasın

Hem beni, hem kendini kandırsın

Çıkarsın kabuğumdan, insanların arasına katsın

Gülmek istemiyorum çaresiz esprilere

Katlanmak istemiyorum kimseye

Kimsenin hayattan şikayetlerini dinleyecek halim yok

Aynı cümleleri farklı insanlardan duymaya,

aynı cevapları vermek zorunda kalmaya katlanamıyorum.

Cevapları değiştiriyorum, insanların yüzleri asılıyor

Kalpleri paramparça olmuş haldeyken bile haklı çıkmak istiyorlar

Onlara istediklerini bir türlü veremiyorum

Ben tavsiyelerin insanı değilim,

Pişmanlıkların ya da yarınların

Ben önündeki düz çizgiye bakarak yürüyen,

Önüne çıkacak ilk engele çarpıp paramparça olmayı beklemenin insanıyım

Elimde olmadan geldiğim dünyayı, yine elimde olmadan terk etmenin

Bunlar, ayakları dünün içine batmış ve mutlu yarın hayalleri kurarak

yavaş yavaş ölenlerin anlayabileceği şeyler değil

Bunlar, sabah kahvaltısında çayını içerken

günlük gazeteleri okuyanların anlayacağı türden şeyler değil

Bunlar, kaybetmenin ne demek olduğunu bilenlerin,

bire bir ekleyince iki ettiği gibi, birden bir çıkarınca da geriye koca bir sıfır kaldığını bilenlerin anlayacağı şeyler

Sıfırdan başlamak diye bir şey olamadığını,

sıfırın bir hiç olduğunu bilenlerin anlayacağı şeyler

Eğer anlayamıyorsanız, ne mutlu size.

Lera Lynn - It Only Takes One Shot (From The HBO Series True Detective /...

kaybedenin şiiri*

Rüya görmüyordum uyurken

Yarı ölüydüm sahiden.

Kaybolmuş gibi dolanan ellerinin değdiği yerlerden

kalbime koşan canlılıkla her gün yeniden dirilmeden.

Kuşlar kafesinde huzurlu, kilitli kapılar zorlanmamışken.

Zaman bile durmaya niyetleniyorken.

Parmaklarını şıklattı Tanrı, 'hareket' dedi.

Seni gönderdi.

Nede olsa, her şey bir kadınla başlar ve biterdi.

Öyle de oldu.

Çok geçmeden

dünya, yalnızca meyve bahçelerinden,

güneşli günlerden ibaret olmadığını hatırlattı,

Başa döndü her şey.

Bir rüya bölündü, kimse uyanmadı.

Bir bıçağın üzerinde koşuyorum şimdi

Bölünene kadar.

Ucuna gelebilirsem atlarım diyorum

Atlarım, ellerinin yetişemeyeceği yerlere düşerim

Seni görmeyeceğim

Kör olacağım yerlere.

Bütün hesapları yapıyorum giderken

Hem kaçıyorum hem kaybetmekten korkuyorum.

Kaybediyorum

Korkmam yoksa.

Kimse korkmaz,

Olacakları görmeden.

Çözülmez yüreği insanın, bir ölüyü alnından öpmeden.

Sarılıyorum şimdi ellerinin değdiği yerlere,

Siliyorum izlerini.

Harekete karşı durmanın bedelini ödüyorum.

Yürümeyi reddettiğim yolları koşuyorum.

Gecenin ortasında bir ateşe üflüyorum,

Bir merdiveni çıkıyorum, hızlı hızlı

Ben diye sarıldığım gölgeyi, sen diye itiyorum

İntihar süsü veriyorum ölümüne.

Hiç sesimi çıkarmıyorum

Tıpkı senin gibi.

gün sonu*

Kuşlar kanatlanıyor çatılardan

Kapalı pencereler açılıyor

Yemek kokuları yayılıyor havaya

Evlerine dönüyor insanlar

İşkencenin sonunda

Hızla geçiyor trenler şehrin göbeğinden

Altında ezilmek isteyenleri görüyorum

Cesaret edemiyor hiçbiri

Ölümün son olmadığından korkuyorlar

Acının son bulmayacağından

Hepsinin yerine tek tek atlamak istiyorum

Bana hem üzülsünler hem hayran kalsınlar istiyorum

Rayların soğuğunu hissetmeden ölmek

Geç kaldığımı bilerek yetişmek istiyorum

Gitmek istiyorum, kimseye elveda demeden

duvar*

bir duvar içimde

ne söylesem dönüyor yüzüme

kanıyorum kendime.

onca yemin içinde

öfke dolu olanları buluyorum

bir çıkar yol arıyorum

duvarlara çarpıyorum

duvarlarım yıllardan beri yükseliyor

içine gömülüyorum

çocukluğum, uykusuz gecelerim,

öfke nöbetlerim

ben beni hatırlamak için

belki de ölmeliyim

gözlerim kapalı görmeliyim

bir kuş olacağım yok

zincirlerimi kıracağım yok

aklıma kıyacağım yok

ama denemeliyim

parçalarıma bölünene kadar

gece mehtaba kadar

bu duvarların ardına erişmeliyim

göğü göğsüme göre biçmeliyim

kaderin ateşlediği yumruklar*

Yumruklarım yerçekimine yeniliyor

Fazla uzakta duruyorsun

Gardını bile almıyorsun

Benim tükenmemi bekliyorsun

Bu adil bir dövüş değil,

Ben acımı dindirmek için savaşırken

Sen yalnızca kazanmak için savaşıyorsun

Ben kafamın içinde de bir savaş verirken

Sen yalnızca beni yere sermeyi düşünmekle meşgulsün

Hayır, bugün burada kimse kazanmayacak

Yumruklarım suratına indiğinde,

Seni yere serdiğimde

Geçmişim çıkıp gelmeyecek gömdüğün yerden

Kaldığım yerden devam edemeyeceğim asla

Asla eşit şartlarda mücadele edemeyeceğiz

Hem öfkemi diri tutup hem değişmemeye çalışacağım

Biliyorum zor

Ama ipin üzerindeysen

Ya karşıya geçmeye çalışacaksın

Ya aşağı bırakacaksın kendini

En zorudur basit çözümler

Görmezden gelmeyeceksin

Hadi vur bütün gücünle

Bir zafer daha yakışır geçmişine

Ama tarih güçlünün zaferini değil

Zayıfın mücadelesini yazar

Bugün burada yazılacak tarih

Yerçekimine karşı, sana karşı

Kaderin ateşlediği yumruklarla yazılacak

Yüzüstü yatanlara inat

Vazgeçenlere inat

Cesaretsizlere inat

Bir ders verilecek korkusuzlara

Kaderin ateşlediği yumruklarla

Yere serilecek hayaletler