sondan bir önce*

İnceliyorum günden güne

Sen ne yöne, nasıl çektiğinin farkında değilsin

Kopacağım

Kopacağım elbette

Bir yarım elinde kalacak

Şaşıracaksın sen bu duruma

Haklısın kim olsa şaşırır

Aklı karışır biraz

Ben beklediğim halde kanayacağım koptuğum yerden

Olacakları bildiği için üzüldüğü halde

Olunca tekrardan üzülüyor insan diyeceğim kendi kendime

Aynalara bakmayacağım

Yüzümü insanlara dönmeyeceğim

Yüzümü dökeceğim, bütün sevdiğin günlere

Seni sevdiğim günlere

Güneşli bir günün ortasında gök birden kararacak, yağmur yağacak

Ama nasıl yağmak

Sürahiyle, bardağı ıskalamışçasına

Ben tek bir adım atmayacağım,
Olduğum yerden bir yere gitmeyeceğim,

Sen gelene kadar.

Sen gelmezsin biliyorum

En azından bana düşkün hayaletin

Bekleyeceğim

Sen o sırada benim aklıma dahi gelmeyecek şeylere güleceksin

Bir sigara küllükte içilmeyi beklerken,

Yan masada bir sigara küllükte boynunu bükecek, ateşe veda edecek.

Sen, elinde kalan,

ne yapacağını bilemediğin parçamdan

çoktan kurtulmuş olacaksın o sıra

Belki denize, belki toprağa,

belki mutfaktaki çöp poşetinin dibine

Kimse görmesin diye

Kimse bilmesin diye

Ama bana getirmediğin,

ne olduğunu ben de anlamadım demediğin sürece

Bileceğim sende de değil, bende de

Ziyan olacağım yani,

Güneş'i yakalamaya uğraşırken

Uçurumdan düşmüş olacağım

Çakılana kadar mutlu olurum belki

Belki sırtüstü düşerim

Güneş'i görürüm, sonumu görmem

Görmediğim şeylere inanmakta güçlük çekiyor,

gördüklerime de inanmak istemiyorum zaten

Duruma da uygun bir son olur

bildiğin gibi yapma çocuk*

Bana masal anlatma çocuk

kalbini sök elime ver

ben de biliyorum

dünyanın katlanılmaz bir yer olduğunu

hatırlatmayı bırak

bir kuşun kanadını

bir yılanın zehrine

tercih edersin sende

kim etmez ki

merak iyi bir şey değil çocuk

kefeste kuş ol

petekte arı

zor gökyüzünde

martı olmak

kuvvetle muhtemel*

Ben sabretmeyi bilirim

Ayaklarımı buz gibi soğuk suda bekletebilirim

İstediğin kadar

Pes edene kadar güreşirim bu dünya ile

Kuşları seyre dalar denizin kokusunu içime çekerim

Telaşa kapılmam ben

Acının her türlüsüne alışığım

Hangi yandan gelirse gelsin

Vurup geçer yağmurlar, zincirinden boşanmış rüzgarlar

Ben yazı beklerim

Ekinlerin üzerinde parmaklarım

Dolanırım ezbere bildiğim hasret tarlalarını

Türküler söylemem ben

İçimi acıtan hiçbir şeyi dile getirmem

Islık çalarım

Hem sessizlik bölünür

Hem beceriksizliğime gülerim

Pek sevmem kendimi

Aklımın ihanete uğradığım zamanlar çoktur benim

Sağlam bir hafıza, sağlam bir kalp vermiş Tanrı bana

Dengelemiş dünya gibi

İyilik ve kötülük gibi

Birbirinize ağırlık yapmadan yürüyün demiş

Arkamızdan itmiş

Muhtemelen düşmüşüz biz

Düştüğümüz o yerden

Bir daha da kalkamadık zaten

Aslında kalkanlar da var, görüyorum

Güneş'e doğru kollarını açıp koşuyorlar

Hiç yorulmuyorlar

Ben gözlerimi kapıyorum

Ekinlerin arasında, Tanrı'nın bıraktığı yerde duruyorum

Biliyorum çok kızacak o gün gelince

Boşa zamanımı harcadın diyecek

"Zaman'ın efendisi sensin

İstersen o güne dönebiliriz

Ve ben de durmadan koşarım

Sen bana değil, ben sana gelirim"

diyeceğim

Bu bencilliği yapacağım

Bütün o koşanlara sırtımı dönüp

Kabul olmayacağını bilerek

Bir adım öne çıkacağım

Sen koşup gelmeyeceksin kalabalığın arasından

Bu manzara karşısında da metanetini koruyacağına eminim

Ya da sadece umrunda olmam

Bilemiyorum 

O sırada pek aklıma geleceğini sanmam

Ama şimdi geliyorsun ya ihtimal kuvvetleniyor

O gün için

Sonrası için

Öncesi için

Her zaman için

İhtimaller kesinlik kazanıyor daha ben cümlemi bitirmeden

Tanrı'm dünya çok hızlı dönüyor

Uzun zamandır buradayız

Hepimizin başı dönüyor

Hayal dünyamızda yaşıyoruz

Hiçbir şeyi olduğu gibi görmüyor

Her şeyi istediğimiz gibi görüyoruz

Bu bir armağansa da al geri

Çok canımı acıtıyor sonrası

Gözlerini kapatınca dönmez ya başın işte öyle

Çok kötü oluyorum sabahları

Dünya tüm gerçekliği ile karşımdayken

Savunmasız ve hiçbir şey beklediğim gibi değilken

Bütün bunlarla her sabah yüzleşmek zorundayken

Bu dünya öldürüyor beni

Geçen zaman değil 

kalbin beni hayatta tutan*

Ağır adımlarım

Kör bir akrobatım

Kalbin ve kalbim arasında

İp gergin, olabildiğince uzağız

Yaklaştıkça düşerim diye de korkuyorum

Gerginleştikçe kopar diye de

Aynı sona doğru bir yolculuk gibi

Ama kalbin beni hayatta tutan

hayır sen ateş etmedin*

Hayır, sen ateş etmedin

Ama içim delik deşik

Birkaç kelimene kıysaydın,

Belki bir gülüşte benim için ayırsaydın bir kenara,

Böyle olmazdı

Azgın ırmaklar kıyadaki taşları boğmazdı

Geceleri odama meteorlar gibi yağmaz

Dünü, bugünü, yarını istila etmezdin

Hepsini bayrama çevirirdin

Sonsuza kadar gayrı resmi tatil

Sadece birkaç kelime

Panayırlar kurardım senin için

Palyaçoları ağlatır, beraber gülerdik

Bir aslanın kafesinin kilidini açar,

Kimseye söylemezdik

“ip var” diyenleri duymaz,

Alkışlamaktan deliye dönerdik

Birkaç kelime, birkaç gülüş mesafesindeydi her şey

Bir milyon ışık yılı uzakta gibi gürünse de

Hayır, seni suçlamıyorum

Sen silahını çekmeden ateş aldım ben

Şeytan doldurdu, aceleye geldim

Gözlerinin önünden ışık hızıyla geçtim, görmedin

Görseydin, tetiği çekmeni beklerdim

Vurulmadım, ölmedim

Bir kalbin zehrini emdim

Hala sevebilirim

çürük elma*

Hayat, yaşlı bir ağacın en geç dalındaki elma

Zıplasan yetişemezsin,

dalına çıksan seni taşımaz

Gözlerini kapasan da uzanamazsın, dört açsan da

Ne kendini suçlayabilirsin bunun için

Ne durmadan uzayan ağaçları

Hayatın bir düzeni var

Her şeyi silindirle düzlemek

Ezip geçmek baş kaldıranları

Kat kat yığmak insanları

Ölü kentler inşa etmek gibi

Geçmişin sevimliliği buradan, son bulan acılardan geliyor

Sonu gelen mutsuz insanlardan,
umudun aromasından 

Evet, hayatın bir elma olduğunu iddia eden de benim

Bir silindir olup üzerimizden geçtiğini iddia eden de

Evet, tutarsız biriyim

Evet, o elmaya uzanma cüretini gösterdim

Boyumun ölçüsünü aldılar o uzun ağacın dibinde

Kafamı çarptım, kafamı çok sert çarptım

İnanmazsın güneş daha yeni batmıştı

Gözlerim değil gün kararmıştı

Biliyorum, ben bütün biletli seyircilerin aksine

ayakta izleyeceğim artık hayatı

Kaçırdığım fırsatın ve muhtemel cezamın farkındaydım

Ama yine olsa yine denerdim

Zamanında Adem kovulmasaydı cennetten

Düşmanınız bendim

Kurşuna dizerdiniz muhtemelen beni

Belki on bin yıl sonra

Ateşli silahlar icat olunca

Üzerimde denerdiniz

Son arzumu bile sormazdınız

Bir elma diyemezdim ben

İlk katil, bir cellat olurdu

İlk ölüm, bir idam

Belki de, insanlık olarak daha hızlı koşardık bugünlere

Daha çabuk yorulur, daha çok hırslanırdık

Daha çok pişmanlık birikirdi içimizde

Ve benim bunda payım:

Atilla'nın kadehindeki zehir kadar olurdu