Lera Lynn - It Only Takes One Shot (From The HBO Series True Detective /...

kaybedenin şiiri*

Rüya görmüyordum uyurken

Yarı ölüydüm sahiden.

Kaybolmuş gibi dolanan ellerinin değdiği yerlerden

kalbime koşan canlılıkla her gün yeniden dirilmeden.

Kuşlar kafesinde huzurlu, kilitli kapılar zorlanmamışken.

Zaman bile durmaya niyetleniyorken.

Parmaklarını şıklattı Tanrı, 'hareket' dedi.

Seni gönderdi.

Nede olsa, her şey bir kadınla başlar ve biterdi.

Öyle de oldu.

Çok geçmeden

dünya, yalnızca meyve bahçelerinden,

güneşli günlerden ibaret olmadığını hatırlattı,

Başa döndü her şey.

Bir rüya bölündü, kimse uyanmadı.

Bir bıçağın üzerinde koşuyorum şimdi

Bölünene kadar.

Ucuna gelebilirsem atlarım diyorum

Atlarım, ellerinin yetişemeyeceği yerlere düşerim

Seni görmeyeceğim

Kör olacağım yerlere.

Bütün hesapları yapıyorum giderken

Hem kaçıyorum hem kaybetmekten korkuyorum.

Kaybediyorum

Korkmam yoksa.

Kimse korkmaz,

Olacakları görmeden.

Çözülmez yüreği insanın, bir ölüyü alnından öpmeden.

Sarılıyorum şimdi ellerinin değdiği yerlere,

Siliyorum izlerini.

Harekete karşı durmanın bedelini ödüyorum.

Yürümeyi reddettiğim yolları koşuyorum.

Gecenin ortasında bir ateşe üflüyorum,

Bir merdiveni çıkıyorum, hızlı hızlı

Ben diye sarıldığım gölgeyi, sen diye itiyorum

İntihar süsü veriyorum ölümüne.

Hiç sesimi çıkarmıyorum

Tıpkı senin gibi.

gün sonu*

Kuşlar kanatlanıyor çatılardan

Kapalı pencereler açılıyor

Yemek kokuları yayılıyor havaya

Evlerine dönüyor insanlar

İşkencenin sonunda

Hızla geçiyor trenler şehrin göbeğinden

Altında ezilmek isteyenleri görüyorum

Cesaret edemiyor hiçbiri

Ölümün son olmadığından korkuyorlar

Acının son bulmayacağından

Hepsinin yerine tek tek atlamak istiyorum

Bana hem üzülsünler hem hayran kalsınlar istiyorum

Rayların soğuğunu hissetmeden ölmek

Geç kaldığımı bilerek yetişmek istiyorum

Gitmek istiyorum, kimseye elveda demeden

duvar*

bir duvar içimde

ne söylesem dönüyor yüzüme

kanıyorum kendime.

onca yemin içinde

öfke dolu olanları buluyorum

bir çıkar yol arıyorum

duvarlara çarpıyorum

duvarlarım yıllardan beri yükseliyor

içine gömülüyorum

çocukluğum, uykusuz gecelerim,

öfke nöbetlerim

ben beni hatırlamak için

belki de ölmeliyim

gözlerim kapalı görmeliyim

bir kuş olacağım yok

zincirlerimi kıracağım yok

aklıma kıyacağım yok

ama denemeliyim

parçalarıma bölünene kadar

gece mehtaba kadar

bu duvarların ardına erişmeliyim

göğü göğsüme göre biçmeliyim

kaderin ateşlediği yumruklar*

Yumruklarım yerçekimine yeniliyor

Fazla uzakta duruyorsun

Gardını bile almıyorsun

Benim tükenmemi bekliyorsun

Bu adil bir dövüş değil,

Ben acımı dindirmek için savaşırken

Sen yalnızca kazanmak için savaşıyorsun

Ben kafamın içinde de bir savaş verirken

Sen yalnızca beni yere sermeyi düşünmekle meşgulsün

Hayır, bugün burada kimse kazanmayacak

Yumruklarım suratına indiğinde,

Seni yere serdiğimde

Geçmişim çıkıp gelmeyecek gömdüğün yerden

Kaldığım yerden devam edemeyeceğim asla

Asla eşit şartlarda mücadele edemeyeceğiz

Hem öfkemi diri tutup hem değişmemeye çalışacağım

Biliyorum zor

Ama ipin üzerindeysen

Ya karşıya geçmeye çalışacaksın

Ya aşağı bırakacaksın kendini

En zorudur basit çözümler

Görmezden gelmeyeceksin

Hadi vur bütün gücünle

Bir zafer daha yakışır geçmişine

Ama tarih güçlünün zaferini değil

Zayıfın mücadelesini yazar

Bugün burada yazılacak tarih

Yerçekimine karşı, sana karşı

Kaderin ateşlediği yumruklarla yazılacak

Yüzüstü yatanlara inat

Vazgeçenlere inat

Cesaretsizlere inat

Bir ders verilecek korkusuzlara

Kaderin ateşlediği yumruklarla

Yere serilecek hayaletler

sondan bir önce*

İnceliyorum günden güne

Sen ne yöne, nasıl çektiğinin farkında değilsin

Kopacağım

Kopacağım elbette

Bir yarım elinde kalacak

Şaşıracaksın sen bu duruma

Haklısın kim olsa şaşırır

Aklı karışır biraz

Ben beklediğim halde kanayacağım koptuğum yerden

Olacakları bildiği için üzüldüğü halde

Olunca tekrardan üzülüyor insan diyeceğim kendi kendime

Aynalara bakmayacağım

Yüzümü insanlara dönmeyeceğim

Yüzümü dökeceğim, bütün sevdiğin günlere

Seni sevdiğim günlere

Güneşli bir günün ortasında gök birden kararacak, yağmur yağacak

Ama nasıl yağmak

Sürahiyle, bardağı ıskalamışçasına

Ben tek bir adım atmayacağım,
Olduğum yerden bir yere gitmeyeceğim,

Sen gelene kadar.

Sen gelmezsin biliyorum

En azından bana düşkün hayaletin

Bekleyeceğim

Sen o sırada benim aklıma dahi gelmeyecek şeylere güleceksin

Bir sigara küllükte içilmeyi beklerken,

Yan masada bir sigara küllükte boynunu bükecek, ateşe veda edecek.

Sen, elinde kalan,

ne yapacağını bilemediğin parçamdan

çoktan kurtulmuş olacaksın o sıra

Belki denize, belki toprağa,

belki mutfaktaki çöp poşetinin dibine

Kimse görmesin diye

Kimse bilmesin diye

Ama bana getirmediğin,

ne olduğunu ben de anlamadım demediğin sürece

Bileceğim sende de değil, bende de

Ziyan olacağım yani,

Güneş'i yakalamaya uğraşırken

Uçurumdan düşmüş olacağım

Çakılana kadar mutlu olurum belki

Belki sırtüstü düşerim

Güneş'i görürüm, sonumu görmem

Görmediğim şeylere inanmakta güçlük çekiyor,

gördüklerime de inanmak istemiyorum zaten

Duruma da uygun bir son olur