belirsizlik*

Günün birinde size kutu gibi evler inşa edeceğim, mutsuzluğunuzu gözlerden uzakta yaşayın diye. Kapıyı kapatacak ve ağlayacaksınız, kapı açılınca gülümsemek zorunda olduğunuzu bilerek. Bunu bilmek sizi hıçkırıklara boğacak ve sığamayacağınız kadar küçük pencereler yüzünden her şeyi geride bırakıp atlayamayacaksınız da. Ocağı sonuna kadar açıp bir kibrit çakabilirsiniz belki ama sizi bu hale getiren duyarlılıklarınız yüzünden bunu yapmanız da mümkün olmayacaktır. Durumdan hiç haberi olmayan bir kaç masumu Tanrı'nın karşısına çıkartamayacaksınız büyük ihtimalle. Gerçi onlara Tanrı'nın karşısına çıkarmayı taahhüt edemeyeceğiniz de apaçık ortada. Gözlerini kapayınca kendini içinde bulduğun karanlıktan daha belirsiz durumlar için kim söz verebilir ki? Ölmek üzere olan sevdiklerinize verilir ancak böylesi sözler. Yaşayacaksın, sakın gözlerini kapatma, bana bak, derin nefes al ve sakin ol. Ve bu sözlere de kimse inanmayacaktır. Belirsizlik bunun neresinde? Belirsizlik, yalan söyleme ihtiyacında; belirsizlik, yalanı kime söylediğinde. Ölene mi yoksa kendine mi?

masalların ardı*

Anlattıklarım masaldan öteye gitmiyor

Masaldan daha kötü, bitmiyor

Küçük bir kız çocuğu bölüyor uykularımı

Dinliyor dinliyor, anlatmıyor

Bir yanım inkâr ediyor gerçekleri

Yüz yüze geldiklerini

İşte gerçek bu uykularına kıydığın

Hiç acımadığın

Hiç alışamadığın

İtiraz etmiyorum öfkeli yanlarıma

Yakıp geçtiklerini avuçlarına alsın istemiyorum

İstemiyorum yüzüme üflesin, durulmuş ve gülümserken

Çocuklar evine dönmüş,

Hayaller siyah poşetlerde dolaplara kaldırılmışken

Her şey başladığı yerden çok uzakta

Ve ben başa döndüğümü sanıyorken

17042015

puslu aynaların portresi*

Kendimden kaçıyorum

İçimdeki kalabalıktan

Yankılanan seslerden

Sorulardan kaçıyorum

Veremediğim cevapları kumbaramda biriktiriyor

Yatmadan önce tekrar ediyorum

Günün sonunda hep haklı çıkıyorum

Hep haklı çıkıyorum, cevap verecek kimse yoksa

Cevap verecek kimseyi istemiyorum

İstemiyorum kimse beni anlasın

Hem beni, hem kendini kandırsın

Çıkarsın kabuğumdan, insanların arasına katsın

Gülmek istemiyorum çaresiz esprilere

Katlanmak istemiyorum kimseye

Kimsenin hayattan şikayetlerini dinleyecek halim yok

Aynı cümleleri farklı insanlardan duymaya,

aynı cevapları vermek zorunda kalmaya katlanamıyorum.

Cevapları değiştiriyorum, insanların yüzleri asılıyor

Kalpleri paramparça olmuş haldeyken bile haklı çıkmak istiyorlar

Onlara istediklerini bir türlü veremiyorum

Ben tavsiyelerin insanı değilim,

Pişmanlıkların ya da yarınların

Ben önündeki düz çizgiye bakarak yürüyen,

Önüne çıkacak ilk engele çarpıp paramparça olmayı beklemenin insanıyım

Elimde olmadan geldiğim dünyayı, yine elimde olmadan terk etmenin

Bunlar, ayakları dünün içine batmış ve mutlu yarın hayalleri kurarak

yavaş yavaş ölenlerin anlayabileceği şeyler değil

Bunlar, sabah kahvaltısında çayını içerken

günlük gazeteleri okuyanların anlayacağı türden şeyler değil

Bunlar, kaybetmenin ne demek olduğunu bilenlerin,

bire bir ekleyince iki ettiği gibi, birden bir çıkarınca da geriye koca bir sıfır kaldığını bilenlerin anlayacağı şeyler

Sıfırdan başlamak diye bir şey olamadığını,

sıfırın bir hiç olduğunu bilenlerin anlayacağı şeyler

Eğer anlayamıyorsanız, ne mutlu size.

Lera Lynn - It Only Takes One Shot (From The HBO Series True Detective /...

kaybedenin şiiri*

Rüya görmüyordum uyurken

Yarı ölüydüm sahiden.

Kaybolmuş gibi dolanan ellerinin değdiği yerlerden

kalbime koşan canlılıkla her gün yeniden dirilmeden.

Kuşlar kafesinde huzurlu, kilitli kapılar zorlanmamışken.

Zaman bile durmaya niyetleniyorken.

Parmaklarını şıklattı Tanrı, 'hareket' dedi.

Seni gönderdi.

Nede olsa, her şey bir kadınla başlar ve biterdi.

Öyle de oldu.

Çok geçmeden

dünya, yalnızca meyve bahçelerinden,

güneşli günlerden ibaret olmadığını hatırlattı,

Başa döndü her şey.

Bir rüya bölündü, kimse uyanmadı.

Bir bıçağın üzerinde koşuyorum şimdi

Bölünene kadar.

Ucuna gelebilirsem atlarım diyorum

Atlarım, ellerinin yetişemeyeceği yerlere düşerim

Seni görmeyeceğim

Kör olacağım yerlere.

Bütün hesapları yapıyorum giderken

Hem kaçıyorum hem kaybetmekten korkuyorum.

Kaybediyorum

Korkmam yoksa.

Kimse korkmaz,

Olacakları görmeden.

Çözülmez yüreği insanın, bir ölüyü alnından öpmeden.

Sarılıyorum şimdi ellerinin değdiği yerlere,

Siliyorum izlerini.

Harekete karşı durmanın bedelini ödüyorum.

Yürümeyi reddettiğim yolları koşuyorum.

Gecenin ortasında bir ateşe üflüyorum,

Bir merdiveni çıkıyorum, hızlı hızlı

Ben diye sarıldığım gölgeyi, sen diye itiyorum

İntihar süsü veriyorum ölümüne.

Hiç sesimi çıkarmıyorum

Tıpkı senin gibi.

gün sonu*

Kuşlar kanatlanıyor çatılardan

Kapalı pencereler açılıyor

Yemek kokuları yayılıyor havaya

Evlerine dönüyor insanlar

İşkencenin sonunda

Hızla geçiyor trenler şehrin göbeğinden

Altında ezilmek isteyenleri görüyorum

Cesaret edemiyor hiçbiri

Ölümün son olmadığından korkuyorlar

Acının son bulmayacağından

Hepsinin yerine tek tek atlamak istiyorum

Bana hem üzülsünler hem hayran kalsınlar istiyorum

Rayların soğuğunu hissetmeden ölmek

Geç kaldığımı bilerek yetişmek istiyorum

Gitmek istiyorum, kimseye elveda demeden